Historia

historiaWyspa Hispaniola została odkryta w 1492 roku przez Krzysztofa Kolumba jako pierwszy ląd w Nowym Świecie. Nazwę wyspy nadał Kolumb na cześć jej odkrywców, Hiszpanów. Stolica Dominikany – Santo Domingo to najstarsze stałe osiedle europejskie w obu Amerykach. Początkowo zamieszkiwał je lud Indian Tainów lecz z czasem został wyparty przez kolonizatorów, głównie hiszpańskich.

Początkowo całą wyspę (Dominikana i Haiti) zajęli Hiszpanie, którzy traktowali rdzenną ludność Indian jako tanią siłę roboczą. Ciężka fizyczna praca, do której Indianie nie byli przyzwyczajeni oraz liczne choroby, które przywieźli ze sobą Europejczycy, doprowadziły do całkowitej zagłady i wyginięcia rasy czerwonej. Europejczycy zaczęli zatem masowo ściągać na wyspę rasę czarną jako kolejną siłę roboczą. Od czasów odkrycia, Dominikana nieustannie nękana była przez wojny, powstania i okupacje.

W 1697 roku wyspę podzielono na część wschodnią należącą do Hiszpanii (obecnie tereny Dominikany) oraz część zachodnią podległą Francji (obecnie tereny Haiti).

W latach 1795-1808 całą wyspę przejęli Francuzi, jednak od 1809 roku część wschodnia znów należała do Hiszpanii. W 1821 została ogłoszona niepodległość, jednak już w roku 1822 mieszkańcy wyspy ponownie znaleźli się pod okupacją haitańską. Rok 1844 był rokiem uwolnienia się spod jarzma Haiti i proklamowaniem niepodległej Republiki Dominikańskiej.

Ciągłe niepokoje doprowadziły do sytuacji, w której w 1861 r. Dominikana – jako jedyne państwo w historii świata – zwróciło się do Hiszpanii z prośbą o przywrócenie kolonii. Nie na długo jednak, gdyż dwa lata później wybuchła wojna domowa, po której Hiszpanie całkowicie wycofali się z wyspy. Nastąpił okres modernizacji państwa i gospodarki. Rozwijano rolnictwo, z plantacjami trzciny cukrowej na czele, szkolnictwo oraz transport. Jednocześnie rosło także uzależnienie od obcego kapitału, co doprowadziło w 1916 r. do wkroczenia wojsk amerykańskich. Dominikana ponownie znalazła się pod okupacją.

W roku 1930 do władzy doszedł Rafael Trujillo Molina, który twardą dyktaturą rządził krajem przez kolejne 30 lat. Po zamordowaniu Trujilla w zamachu w 1961 r. sytuacja w kraju stopniowo, aczkolwiek powoli zaczęła się stabilizować, jednak dopiero w 1978 roku władzę objął pierwszy rząd wybrany demokratycznie. Obecnie w kraju panuje ustrój demokratyczny.

W 2004 r., po okresie czteroletnich rządów prezydenta Hipolito Mejía z Republikańskiej Partii Rewolucyjnej, państwo znalazło się w głębokim kryzysie gospodarczym. Spadło PKB, wzrosła inflacja, konieczna stała się dewaluacja dominikańskiego peso o 100 %, nastąpił wzrost długu publicznego do 60 %, wzrost zadłużenia zagranicznego do 7,7 mld USD w 2004 r. Kraj stanął na skraju niewypłacalności. Pracę straciło ok. 600 tys. osób.

W styczniu 2004 r. miał miejsce strajk powszechny przeciwko polityce gospodarczej rządu. Doszło do gwałtownych zamieszek ulicznych, w których wiele osób zginęło lub zostało rannych. W 2004r. w wyborach prezydenckich zwyciężył kandydat Partii Wyzwolenia Dominikany (PLD) Leonel Fernández Reyna otrzymując 57,1 % głosów.

  1. Fernández przeprowadził niezbędne reformy, w tym podatkową, potwierdził priorytetową rolę sektora prywatnego w gospodarce, usprawnił działanie aparatu fiskalnego i kontrolnego państwa. Podjął szereg decyzji mających na celu poprawę sytuacji najbiedniejszych, walkę z korupcją oraz biedą.

W maju 2008 r. – wykorzystując zmiany w konstytucji dokonane przez swojego poprzednika, które usunęły zakaz bezpośredniej reelekcji – L. Fernández wybrany został na kolejną kadencję, uzyskując 53,6% głosów.

W wyniku wyborów przeprowadzonych w maju 2012 r. zwyciężył Danilo Medina z rządzącej Partii Wyzwolenia Dominikańskiego (liberałowie) – 51,21%